Έχω μία μικρή αγγελία στο Facebook όταν βαριέμαι. Την είχα φτιάξει πριν τρία χρόνια, για να πουλάω παλιά βιβλία και δίσκους. Δεν πούλησα ποτέ τίποτα. Αλλά μία Τρίτη βράδυ, ενώ περίμενα τον σκύλο μου να τελειώσει τη βόλτα του, είδα μία διαφήμιση που ξεχώριζε. Όχι γιατί ήταν εντυπωσιακή – γιατί ήταν απλή. Μία ρόδα, δύο ζάρια, και μία φράση: «Δεν έχεις τίποτα να χάσεις εκτός από τη βαρεμάρα». Μου άρεσε. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί εκείνη την εβδομάδα η βαρεμάρα με είχε φάει ζωντανό.
Δούλευα σε μία αντιπροσωπεία αυτοκινήτων, στα τηλέφωνα. Οχτώ ώρες την ημέρα να λέω «θα σας καλέσω πίσω». Οχτώ ώρες ψέματα. Γυρνούσα σπίτι, άναβα μία τροφή για τον σκύλο, και μετά καθόμουν μπροστά από μία οθόνη χωρίς να κάνω τίποτα. Η ζωή μου ήταν μία αναμονή. Όχι για κάτι συγκεκριμένο, απλά αναμονή. Εκείνο το βράδυ λοιπόν πάτησα την διαφήμιση. Δεν το σκέφτηκα. Το έκανα.
Η πλατφόρμα είχε όνομα ελληνικό, κάτι σε στυλ «Ναύαρχος» ή «Πρίγκιπας», δεν θυμάμαι. Θυμάμαι ότι άνοιξε γρήγορα, δεν κόλλησε, και είχε μία φόρμα εγγραφής χωρίς πολλές ερωτήσεις. Το όνομά μου, ένα email, ένας κωδικός. Μέσα σε τρία λεπτά ήμουν έτοιμος. Δεν είχα ιδέα τι παίζω, πώς παίζω, γιατί παίζω. Απλά ήθελα να δω αν μπορώ να νιώσω κάτι.
Έβαλα 15 ευρώ. Αυτή ήταν η πρώτη μου κίνηση. Και ξεκίνησα.
Τα πρώτα δέκα λεπτά έπαιζα ένα φρουτάκι με ζώα του δάσους. Ένα λύκο, μία αρκούδα, ένας σκίουρος. Κέρδιζα λίγο, έχανα λίγο. Δεν με ενθουσίασε. Από περιέργεια δοκίμασα ένα άλλο, πιο σύγχρονο, με ήρωες και μπόνους παντού. Σε αυτό έχασα γρήγορα 8 ευρώ. Είχα μείνει με 3. «Αυτό ήταν», είπα. Αλλά εκείνη τη στιγμή ο σκύλος μου άρχισε να γαβγίζει έξω. Σηκώθηκα, τον έφερα μέσα, του έδωσα λίγο φαΐ, και όταν γύρισα η οθόνη είχε μία κίτρινη ένδειξη: «Mega Bonus διαθέσιμο». Δεν ήξερα καν ότι το είχα ενεργοποιήσει.
Πάτησα, χωρίς προσδοκία. Τότε άρχισαν οι γύροι. Δεν ήταν πολλοί – μόνο 8. Αλλά στον δεύτερο γύρο, ένας πολλαπλασιαστής x5 μου έφερε 22 ευρώ. Στον τέταρτο, ένας άλλος, x3, μου έφερε 18. Στον έβδομο, χτύπησε ένα σύμβολο που δεν είχα ξαναδεί, και το μηχάνημα πάγωσε για ένα δευτερόλεπτο. Μετά έγραψε: +147.
Από σύνολο 3 ευρώ, είχα φτάσει τα 189.
Κάθισα στην καρέκλα μου με το στόμα ανοιχτό. Ο σκύλος με κοιτούσε περίεργα. Ήταν 11:30 το βράδυ, το διαμέρισμα ήταν σκοτεινό, μόνο η οθόνη φώτιζε το πρόσωπό μου. Δεν το είπα σε κανέναν. Δεν ήξερα πώς να το πω. Θα με περνούσαν για τρελό. Έκλεισα την εφαρμογή και πήγα για ύπνο. Αλλά δεν κοιμήθηκα καλά. Το μυαλό μου δούλευε, υπολόγιζε, φανταζόταν.
Την επόμενη μέρα, στη δουλειά, σκέφτηκα όλη την ώρα εκείνη τη νύχτα. Δεν ήταν τα λεφτά. Ήταν η αίσθηση ότι κάτι απρόβλεπτο, κάτι έξω από τη ρουτίνα των τηλεφωνημάτων και των ψεύτικων υποσχέσεων, είχε εισβάλει στη ζωή μου. Το βράδυ, αντί να αράξω καναπέ, άνοιξα πάλι τον υπολογιστή. Αυτή τη φορά με σχέδιο. Δεν ήθελα να βασιστώ στην τύχη. Ήθελα να μάθω. Διάβασα όρους, στρατηγικές, πήγα σε φόρουμ. Εκεί, κάποιος έλεγε: «Το ζητούμενο δεν είναι να κερδίσεις, αλλά να βρεις μια πλατφόρμα που δεν σε γελάει. Για μένα τα καλύτερα καζίνο online είναι αυτά που έχουν γρήγορη εξυπηρέτηση και ξεκάθαρα όρια». Αυτή τη φράση την αποθήκευσα.
Έψαξα λίγο ακόμα, βρήκα μερικές προτάσεις, και τελικά κατέληξα σε μία που είχε καλές κριτικές. Δεν ήταν η ίδια με την πρώτη. Ήταν κάπως πιο λιτή, πιο επαγγελματική. Δοκίμασα να βάλω 40 ευρώ. Αυτή τη φορά όχι από παρόρμηση, αλλά από περιέργεια. Έπαιξα ήρεμα. Έβαλα στοίχημα μικρό, έκανα διαλείμματα κάθε 20 λεπτά, σηκωνόμουν για νερό. Σε μία ώρα, είχα χάσει 12 ευρώ. Δεν με πείραξε. Ήξερα ότι έτσι πάει. Αλλά μετά, σε ένα διαφορετικό παιχνίδι, ένας γύρος με μπόνους μου έφερε 57 ευρώ. Από τα 28 που είχαν μείνει, πήγα στα 85. Δεν το κυνήγησα παραπάνω. Σταμάτησα.
Αυτό ήταν το μυστικό, κατάλαβα. Όχι οι μεγάλες νίκες. Αλλά η ικανότητα να σταματάς. Ο σκύλος μου γύρισε γύρω μου, του έδωσα ένα μπισκότο, και του είπα: «Βλέπεις, ρε φίλε; Ούτε εγώ το πίστευα ότι γίνεται». Εκείνος με κοίταξε με την αδιαφορία ενός ζώου που νοιάζεται μόνο για το φαγητό του. Εγώ όμως είχα αλλάξει.
Την τρίτη νύχτα, αποφάσισα να κάνω μία δοκιμή. Έβαλα 20 ευρώ, με σκοπό είτε να τα διπλασιάσω είτε να τα χάσω. Χωρίς δράμα. Μέσα σε 20 λεπτά έπεσα στα 9. Δεν πανικοβλήθηκα. Συνέχισα ήρεμα, άλλαξα παιχνίδι, και ένα μικρό μπόνους με πήγε πάλι στα 22. Εκεί σταμάτησα. Είχα κερδίσει 2 ευρώ. Τίποτα. Αλλά είχα κερδίσει και κάτι άλλο: την αυτοκυριαρχία. Είχα αποδείξει στον εαυτό μου ότι μπορούσα να παίξω χωρίς να γίνω σκλάβος.
Το επόμενο Σάββατο, πήρα τα συνολικά κέρδη μου από τις τρεις βραδιές – περίπου 200 ευρώ – και πήγα σε ένα κατάστημα με πετ σοπ. Αγόρασα έναν καινούργιο κρεβάτι για τον σκύλο, μια αντιπαρασιτική περιποίηση, και ένα σακί τροφή που κρατάει δύο μήνες. Τα υπόλοιπα 90 ευρώ τα άφησα στην άκρη. Για τον επόμενο μήνα. Για το επόμενο παιχνίδι. Αλλά με έναν κανόνα: ποτέ δεν ξεπερνάω το αρχικό μου όριο. Ποτέ.
Σήμερα, τρεις μήνες μετά, παίζω ακόμα. Μία, δύο φορές τον μήνα. Μικρά ποσά, μικρές νίκες, μικρές ήττες. Δεν έγινα πλούσιος. Δεν έχασα τη δουλειά μου. Αλλά σταμάτησα να περιμένω χωρίς λόγο. Αντί να αράζω στον καναπέ, έχω ένα μικρό τελετουργικό: Παρασκευή βράδυ, μία μπύρα, ο σκύλος στα πόδια μου, και δέκα ευρώ για να δω τι θα κάτσει.
Όταν με ρωτάνε «αξίζει;», δεν λέω ούτε ναι ούτε όχι. Λέω: «Εξαρτάται από σένα. Αν έχεις κεφάλι, μπορείς να περάσεις ωραία. Αν δεν έχεις, μην το πλησιάσεις». Και προσθέτω πάντα: «Το πιο σημαντικο δεν είναι να βρεις μεγάλα μπόνους. Είναι να βρεις μια πλατφόρμα που σέβεται τον παίκτη. Τα καλύτερα καζίνο online δεν είναι αυτά που σε κάνουν να ονειρεύεσαι, αλλά αυτά που σου επιτρέπουν να ξυπνάς χωρίς να μετανιώνεις».
Ο σκύλος μου κοιμάται δίπλα μου τώρα. Έχει γίνει βαρύς, μεθυσμένος από ησυχία. Τον κοιτάζω και χαμογελάω. Δεν ξέρει τι του αγόρασα με το φρουτάκι. Αλλά εγώ ξέρω. Και αυτό μου φτάνει.